HET LEVEN MET DUIVEN EN ZONDER DUIVEN

Het zal ergens begin jaren negentig zijn geweest van de vorige eeuw dat ik een telefoontje kreeg van Binne Hiddinga uit Lioessens met de vraag of ik zin had om met hem mee naar Ad Schaerlaeckens te gaan in Baarle Nassau om een jonge duif op te halen die Binne nog tegoed had, nou daar hoefde ik niet lang over te prakkezeren en zei meteen ja ondanks dat ik wel opzag tegen die lange rit want het is en was een heel eind rijden maar je ging wel mee naar een soort idool toentertijd want de man was en is razend populair bij de sportvrienden duivenmelkers en het was ook wel een mooi idee om de man eens in levende lijve te zien en om mee te praten en dan kan je ook vragen stellen over wat hij er van denkt maar dat was indertijd vaak al neer gepend in de sportbladen of zo u wilt in het NPO orgaan.En diezelfde krant daar was ik toen in die periode op geabbonneerd en toen ik nog werkzaam was en thuiskwam van het werk direct de krant induiken dat was de gewoonste zaak van de wereld om eerst te lezen wat het idool nu weer voor nieuws had en meestal was het zinnig en sneed het hout dat is wat ik nu nog voor ogen heb.maar nu terug naar denk ik 1991/92 het zal een zaterdag geweest zijn want ik zat om 11 uur al aan de bruine bonen met spek en dat smaakte voortreffelijk .Om half twaalf kwam Binne aangereden in de mercedes en stapte ik bij hem in de auto en we reden zuidwaarts om in de polder uit de auto te stappen en een sjekkie te roken wat toen heel normaal was (in de auto mocht niet gerookt worden) en de reis werdt hervat en we gingen nog zuidelijker naar Brabant en kwamen aan in het Nederlands-Belgische dorp en na enig zoeken draaiden wij de oprijlaan in en stapten uit de auto. Bijna gelijktijdig kwam Ad uit een hok stappen met een emmer en een krabber in de hand en dat was even schrikken want dat kon je uit zijn schrijven van toen eigenlijk niet thuisbrengen maar hij zag onze verschrikte gezichten en ging uitleggen dat er lekkage was geweest in een kweekhok tijdens een plensbui die afgelopen nacht en dat hij daarom gewapend met emmer en krabber de drap uit het hok had gehaald. Maar dit terzijde we werden uitgenodigd voor een kop koffie en hebben met de vrouw des huizes kennis gemaakt en we gingen het gesprek aan maar hoefden eigenlijk niet veel te zeggen want de man was een levende waterval van woorden en verhalen